Je weet het allemaal wel. Waarom is het dan soms zo moeilijk?
Over angst, oude patronen en leren om jezelf niet in de steek te laten als het leven tegenzit.

Wat zou liefde doen? Over de keuzes die we maken als het leven moeilijk wordt
Je weet eigenlijk best wat je nodig hebt.
Je wilt liever zijn voor jezelf.
Je wilt stoppen met vechten tegen je lichaam.
Je wilt niet meer iedere hap beoordelen, jezelf voortdurend vergelijken met anderen of je leven uitstellen tot je eindelijk tevreden bent met hoe je eruitziet.
Je wilt leven. Echt leven.
En toch. Op een moeilijke dag doe je ineens weer wat je altijd deed. Je trekt je terug, wordt streng voor jezelf, zoekt houvast in controle of vervalt in een patroon waarvan je dacht dat je het inmiddels wel achter je had gelaten.
En vervolgens baal je van jezelf.
Waarom doe ik dit nou weer? Ik weet toch beter?
Misschien is het tijd om anders naar die momenten te kijken. Niet door jezelf nog harder aan te pakken, maar door nieuwsgierig te worden naar wat er eigenlijk in je gebeurt.
Want wat als het niet betekent dat je tekortschiet? Wat als je op zo'n moment gewoon heel menselijk reageert?
Drie bewegingen die we steeds opnieuw maken
Ik geloof dat we in het leven steeds opnieuw voor bewegingen komen te staan. Soms zijn het grote keuzes, soms zijn het kleine momenten waarop we bijna ongemerkt een bepaalde richting inslaan.
Ik zie daarin drie bewegingen.
Van angst naar liefde. Van het bekende naar het nieuwe. Van de automatische piloot naar bewustzijn.
Ze lijken misschien los van elkaar te staan, maar voor mij zijn ze nauw met elkaar verbonden.
1. De beweging van angst naar liefde
Als het leven moeilijk wordt, zoeken we houvast. We willen weten waar we aan toe zijn, hoe iets zal aflopen en hoe we kunnen voorkomen dat we gekwetst worden.
Angst kan ons dan behoorlijk overtuigend vertellen wat we moeten doen. Houd jezelf in de hand. Zorg dat je geen fouten maakt. Verander eerst wat er niet goed genoeg is aan je lichaam. Dan mag je ontspannen. Dan mag je genieten. Dan mag je zichtbaar zijn.
Voor veel vrouwen met lipoedeem is dat een vertrouwd verhaal. Misschien heb je jarenlang geprobeerd je lichaam te veranderen voordat je jezelf toestemming gaf om je mooi te voelen, leuke kleding te kopen of onbezorgd op een foto te staan.
Maar hoe lang wil je nog wachten?
Voor mij begint zelfliefde bij een andere vraag:
Wat zou liefde doen?
Niet: wat zou ervoor zorgen dat ik eindelijk goed genoeg ben?
Maar: wat heb ik nodig om goed voor mezelf te zorgen, juist nu het moeilijk is?
Misschien betekent dat dat je een grens stelt. Misschien dat je hulp vraagt. Misschien dat je jezelf toestaat verdrietig te zijn, zonder jezelf zwak te vinden.
En misschien betekent het dat je stopt met jezelf afwijzen omdat je je lichaam vandaag niet mooi vindt.
Liefde hoeft niet te betekenen dat je alles aan jezelf prachtig vindt. Het kan ook betekenen dat je jezelf niet langer straft voor wat je moeilijk vindt.
Je hoeft jezelf niet op orde te hebben om liefdevol met jezelf om te gaan.
2. De beweging van het bekende naar het nieuwe
We houden ons graag vast aan wat we kennen. Zelfs als dat bekende ons niet meer helpt.
Ons brein leert van ervaringen en probeert onzekerheid en mogelijk gevaar te herkennen. Daardoor kan het vertrouwde veiliger aanvoelen dan iets nieuws, ook wanneer het vertrouwde ons veel energie kost.
Denk maar aan de vrouw die opnieuw begint met een streng dieet, terwijl ze diep vanbinnen weet dat ze niet nóg een ronde van verboden, regels en teleurstellingen wil.
Controle geeft haar houvast. Het idee dat ze haar lichaam met voldoende discipline kan veranderen, biedt misschien hoop. Loslaten voelt onzeker. Wat als ze dan helemaal geen grip meer heeft?
Dat is geen domme of onlogische reactie. Het is begrijpelijk dat we teruggrijpen op wat we kennen.
Maar vertrouwd is niet hetzelfde als goed voor ons.
Het nieuwe kan spannend zijn. Je lichaam niet langer als een project behandelen. Eten zonder iedere hap te beoordelen. Een badpak aantrekken zonder eerst te bepalen of je benen daar wel geschikt voor zijn. Jezelf rust gunnen zonder die eerst te moeten verdienen.
Je weet nog niet precies hoe dat zal voelen. Misschien is het in het begin ongemakkelijk. Misschien komt de oude twijfel gewoon mee naar het zwembad.
🙏🏼Je hoeft niet te wachten tot de angst verdwenen is voordat je een eerste stap zet.
Je mag iets nieuws uitproberen terwijl je het nog spannend vindt. Je mag ervaren dat er ook andere manieren zijn om met jezelf om te gaan.
En je mag daarin je eigen tempo volgen.
3. De beweging van de automatische piloot naar bewustzijn
Soms reageren we voordat we goed en wel doorhebben wat er gebeurt.
Je hebt een rotdag gehad. Je voelt je alleen, bent moe of hebt pijn. Je loopt naar de keuken en begint te snaaien. Of je kijkt in de spiegel en hoort onmiddellijk dat bekende, kritische stemmetje.
Het gebeurt bijna vanzelf.
Pas achteraf merk je wat er is gebeurd. En dan volgt het oordeel: zie je wel, daar ga ik weer.
Maar stel je eens voor dat je op een dag dat patroon iets eerder herkent.
Je voelt de onrust opkomen. Je merkt de neiging om iets te eten, jezelf te bekritiseren of je terug te trekken. En ergens ontstaat een klein moment waarin je jezelf kunt afvragen: Wat gebeurt er eigenlijk in mij?
Misschien heb je honger. Misschien zoek je troost, rust, verbinding of afleiding. Misschien weet je het nog helemaal niet.
Je hoeft het niet meteen op te lossen.
Je kunt jezelf vragen: Lieve ik, wat heb ik nu nodig in dit moeilijke moment?
Misschien is het antwoord een boterham. Misschien een kop thee, een gesprek, een wandeling of even helemaal niets hoeven.
Het gaat er niet om dat je voortaan altijd de juiste keuze maakt. En ook niet om dat je nooit meer op de automatische piloot reageert.
Het gaat erom dat je jezelf steeds iets beter leert herkennen. Dat er ruimte kan ontstaan tussen wat je voelt en wat je vervolgens doet.
Bewustzijn geeft je de mogelijkheid om opnieuw te kiezen.
En soms begint die keuze heel eenvoudig: door jezelf niet langer te veroordelen om wat je voelt.
Je hoeft het niet perfect te doen
Natuurlijk lukt dit niet altijd.
Welkom in de mensenwereld. De wereld van vallen en opstaan, van goede voornemens en onverwachte wendingen, van jezelf soms prima begrijpen en er op het moment suprême toch een potje van maken.
Je bent een mens, geen afstudeerproject.
Soms herken je een patroon pas achteraf. Soms weet je precies wat je nodig hebt, maar lukt het niet om ernaar te handelen. Soms kies je opnieuw voor het vertrouwde, terwijl je eigenlijk iets anders wilt.
Dat betekent niet dat je terug bij af bent.
Je kunt alles begrijpen en het toch niet altijd kunnen toepassen. Veranderen vraagt niet alleen inzicht, maar ook tijd, oefening, ervaring en soms steun van anderen.
En weet je wat ik misschien nog wel belangrijker vind?
Je mag ook op die momenten liefdevol met jezelf omgaan.
Je hoeft jezelf niet alleen te accepteren wanneer je bewust handelt, goed voor jezelf zorgt en de keuzes maakt waar je trots op bent.
Je mag ook mild zijn wanneer het niet lukt.
Je kunt leren hoe je jezelf door die momenten heen draagt, zonder jezelf ook nog eens af te wijzen.
Laat die zin maar eens rustig binnenkomen.
Want misschien begint zelfliefde niet op het moment dat je alles goed doet. Misschien begint ze juist op het moment dat je jezelf niet langer in de steek laat wanneer het moeilijk wordt.
Wacht niet tot je lichaam anders is
Ik denk aan alle vrouwen die wachten.
Wachten tot ze zijn afgevallen voordat ze die leuke jurk kopen. Tot ze zich minder schamen voordat ze op een foto gaan staan. Tot hun benen er anders uitzien voordat ze naar het strand gaan.
En ondertussen gaat het leven verder.
Wat als je die jurk nu eens aantrekt? Als je lachend op die foto gaat? Als je met een gekke bek het zwembad in plonst, van het strand de zee in draaft of verstoppertje speelt met je kinderen in het bos?
Wat als je jezelf laat verwennen, de sauna in gaat, dat taartje op het terras eet of geniet van een gezellig feestje?
Niet omdat je je lichaam altijd geweldig vindt. Niet omdat je onzekerheid voorgoed verdwenen is. Maar omdat jouw leven niet hoeft te wachten tot jij aan een bepaald ideaal voldoet.
En op de dagen dat het niet zo leuk is, mag je er óók voor jezelf zijn.
Met een kop thee, bloemen op tafel, een goed boek of een wandeling in de natuur. Met meditatie, muziek, een massage, een gesprek of tranen die er gewoon even mogen zijn.
Niet iedere moeilijke dag hoeft te worden opgelost. Soms heb je vooral iets nodig wat je helpt om die dag door te komen.
Zo leer je jezelf kennen. Zo ontdek je wat jou helpt, wat je nodig hebt en hoe je voor jezelf kunt zorgen.
En zo wordt het leven niet perfect. Het wordt wel steeds meer jouw leven.
Wat zou liefde doen?
Voor mij begint het uiteindelijk bij deze vraag.
Wat zou liefde doen als ik bang ben?
Wat zou liefde doen als ik niet weet hoe het afloopt?
Wat zou liefde doen als ik terugval in een oud patroon?
En wat zou liefde doen als ik merk dat ik mijn leven alweer aan het uitstellen ben?
Ik geloof dat we niet alles hoeven te controleren om het leven te mogen vertrouwen. We hoeven niet vooraf te weten hoe het verhaal afloopt.
We mogen leren bewegen, ook wanneer we het spannend vinden.
En als het even niet goed gaat, hoeft dat niet het einde van het verhaal te zijn.
Misschien is er nog iets te ontdekken. Misschien komt er een inzicht, een ontmoeting of een mogelijkheid die je nu nog niet kunt zien. Misschien verandert er iets in de omstandigheden. Of misschien verandert langzaam de manier waarop je jezelf daarin tegemoet treedt.
Je hoeft vandaag niet alle antwoorden te hebben.
Je hoeft alleen niet te wachten op een perfect moment, een perfect lichaam of een perfecte versie van jezelf voordat je begint te leven.
Dus stel jezelf die vraag eens. Niet als een nieuwe regel waaraan je moet voldoen, maar als een uitnodiging.
Wat zou liefde doen?
En luister dan eens naar wat er in je opkomt.
Misschien is het antwoord verrassend klein. Misschien vraagt het moed. Misschien weet je het vandaag nog niet.
Ook dat mag.
Je bent hier. Je leeft. En je mag steeds opnieuw ontdekken hoe je dat leven wilt bewonen.
Liefs van Bea 🌸


