Willen wat je hebt, en krijgen wat je wilt

Herken jij dit:

"Ik ben pas gelukkig als..."

Als mijn benen slanker zijn.
Als mijn armen minder op een goedgevulde broodtrommel lijken.
Als de weegschaal eindelijk eens fatsoenlijk meewerkt.
Als ik in de zomer weer met korte broek naar buiten durf.

Dan heb ik nieuws voor je, en nee, het is geen kwakzalverig "hou gewoon van jezelf"-tegeltje voor boven het toilet.

In het boek "Willen wat je hebt, krijgen wat je wilt" beschrijft John Gray iets wat eigenlijk heel eenvoudig klinkt, maar in de praktijk knap lastig is:

Hoe harder je vecht tegen wat er ís, hoe verder je verwijderd raakt van wat je werkelijk verlangt.

En laat dát nou precies zijn wat ik bij vrouwen met lipoedeem zo vaak zie.

👉🏼Jarenlang ploeteren.
👉🏼Streng zijn.
👉🏼Calorieën tellen alsof je belastinginspecteur van je eigen lijf bent.
👉🏼Jezelf toespreken met woorden waar je je ergste vijand nog niet mee zou opzadelen.

"Waarom lukt het mij niet?"
"Waarom lijken mijn benen nergens op?"
"Ik walg van mijn lijf"

Serieus. Zou jij ooit tegen een vriendin praten zoals je soms tegen jezelf praat? Waarschijnlijk niet.

Het grote misverstand

Veel vrouwen denken dat lichaamsliefde pas mág beginnen ná verandering.

🧑🏼‍🎓Eerst de kilo's eraf. Dan...

🧑🏼‍🎓Eerst die operatie. Dan...
🧑🏼‍🎓Eerst een maatje minder. Dan...
🧑🏼‍🎓Eerst bewijs. Dan...

...pas dan zal ik lief zijn voor mijn lijf 😇

Maar hier komt-ie:

Zelfzorg groeit niet uit zelfafwijzing.

Een lichaam dat jij dagelijks behandelt alsof het een project is dat mislukt is, voelt dat.

Niet letterlijk natuurlijk, je dijen hebben geen WhatsApp-groepje waarin ze over je klagen.

Maar je zenuwstelsel... dat registreert alles.

Stress. Schaamte. Controle. Teleurstelling.

En een lichaam onder spanning gaat zelden floreren.

Willen wat je hebt

Dat klinkt voor sommige vrouwen alsof ik zeg: "Leg je er maar bij neer."

Welnee. Dat is oudhollands gezwam.

Willen wat je hebt betekent niet dat je alles prachtig hoeft te vinden.

Het betekent: Ik stop met vechten tegen de realiteit van vandaag.

❤️Ja, dit is mijn lijf.
❤️Ja, dit lijf heeft pijn gekend.
❤️Ja, dit lijf voelt soms zwaar.
❤️Ja, dit lijf ziet er anders uit dan het plaatje op Instagram.

En tóch...

...is dit hetzelfde lijf dat kinderen droeg, dat werkte, dat liefhad.
Dat opstond toen het eigenlijk geen zin had.
Dat yoga deed, wandelde, danste, zorgde, leefde.

Geen ornament.

Een voertuig. Een levenskar. Een wonderlijk biologisch gevalletje met karakter.

En krijgen wat je wilt?

Dat gebeurt vaak pas ná acceptatie.

Niet omdat acceptatie magisch vetweefsel oplost maar omdat een vrouw die stopt met oorlog voeren, ineens ruimte krijgt voor iets anders:

Nieuw gedrag.  Beter eten zonder dieetpolitie.  Grenzen aangeven.  Rust nemen zonder schuldgevoel.

Bewegen vanuit zorg, niet vanuit straf. Dáár zit de gamechanger.

Niet in: "Hoe krijg ik een ander lichaam?"

Maar in: "Hoe leer ik wonen in het lichaam dat ik nu al heb?"

Want geloof me... een vrouw die vrede sluit met haar lijf, kan de wereld aan.

Kan waarlijk haar leven leven. Zoals in dat liedje: "I wanna live while I'm alive" ✨